storage winter expedition

Mijn droom is een natuurlijk leven.

 

Met vaardigheden die dicht bij de

natuur staan en een leefomgeving die vooral bestaat uit natuurlijke

materialen.

Tijdens mijn werk in Archeon geef ik uitbeelding in de prehistorie en

beleef ik de geschiedenis zoals het zou kunnen zijn geweest. In een tijd

zonder grootschalige industrie, digitalisatie en plastic. Als de moderne

techniek weg valt kom je vanzelf dichter bij de natuur te staan. In de

afgelopen jaren is mijn beeld van het prehistorisch leven veranderd. Van

overleven naar een vanzelfsprekende manier van leven die voor ons als

mens duizenden jaren gewoon is geweest.

Aankomende februari krijg ik de kans om nog dieper te ervaren hoe het

is om in de steentijd te leven. Onder begeleiding van Markus Klek ga ik

10 dagen op expeditie in Zweden om in winterse omstandigheden mijn

steentijd-technieken te beoefenen.

Dat betekend een intensieve voorbereiding. “Winter is coming”.

Een waslijst aan materialen die moeten worden verzameld, kleding die

moet worden gemaakt, steentijd gereedschap verzameld.

Vuur, water, eten en shelter. De vier belangrijkst onderdelen om te

kunnen leven.

Mijn kleding is de belangrijkste eerste verdediging en shelter tegen de

kou en wind.

We gaan 5 dagen slapen in een Sami-hut. En 5 dagen rondtrekken op

sneeuwschoenen en slapen in een slaapzak van rendierhuiden.

Gelukkig heb ik de afgelopen jaren veel historische en prehistorische

vaardigheden uitgeprobeerd. Daar heb ik veel halffabrikaten aan over

gehouden. Het lijkt wel of alles wat ik de afgelopen jaren heb geleerd

samen gaat komen in deze expeditie. Al mijn leer-looi-experimenten

hebben er voor gezorgd dat ik al veel bruikbaar leer heb liggen.

Daar heb ik de buitenste laag van mijn jas van kunnen maken en

schoenen.

Ik ben dankbaar voor alle mensen en dieren die mij hebben geholpen

om deze reis te verwezenlijken. Bijvoorbeeld de vele hazenvellen die

me zijn geschonken door lokale jagers en natuurlijk mijn dankbaarheid

 

voor de haasjes die doorleven in een onderjas gemaakt van hun warme

en super zachte velletjes. De wildslagers die hertenvellen voor me

hebben bewaard die anders als slachtafval zoude zijn weggegooid.

Tussen al mijn historische crafts door leef ik in een redelijk normaal en

erg leuk huis met man en kind. Mijn werkkamer is tijdens alle

voorberijdingen geëxplodeerd vol met dierenvachten, leer, hout,

vuursteen, schelpen, aardewerk potjes, vezels en... noem maar op. En

wat moet je met een voorraad botjes? Nou gereedschap maken, en

knopen voor aan mijn jas. Een hoop natuurlijke materialen die normaal

als afval worden gezien hebben bij mij hun nut. Zelfs het as uit de

houtkachel bewaar ik. Daar maak ik loog van voor het ontharen van

dierenvellen. Of je kan er zeep van maken. Dat vind ik dus zo mooi aan

het historische leven. Afval bestaat niet. En als het toch afval blijkt te

zijn, kan het in de kachel of op de composthoop.

Een ander belangrijk onderdeel van mijn steentijd-beleving is het eten.

Als een soort eekhoorn heb ik de afgelopen herfst als een malle voedsel

verzameld.

Vanaf eind augustus wist ik dat dit avontuur en aan zat te komen, dus

gelukkig heb ik gebruik kunnen maken van afgelopen herfst om veel

noten en bessen te verzamelen.

Deze herfst was een mastjaar voor de eik, dus een van de belangrijkste

voedselbronnen gaat eikenmeel zijn.

Een lijst met eten:

Noten

eikels, hazelnoten, walnoten

Gedroogd fruit

meidoorn-bessen, rozenbottels, kweepeer, appel, druif, bramen en

zwarte bessen

Gedroogde groente

Pastinaak en prij

Gedroogde kruiden

munt, salie, peterselie, brandnetel

 

Gedroogd en/of gerookt vlees en vis

rundvlees, ronder-niervet, gerookt spek, gerookte makreel,

rendiervlees,

 

Tijdens het rondtrekken gaan we weinig vuur maken. Veel van ons

drinken zal bestaan uit het eten van sneeuw. Het betekend ook dat we

geen warm eten kunnen koken. Voor deze dagen maak ik onder andere

pammican.

Pammican is het ideale reisvoedsel.

Het bestaat uit 1/3 gedroogd mager rundvlees of ander vlees dat je ook

rauw kan eten.

1/3 niervet en eventueel 1/3 gedroogd fruit of noten.

Voor het gedroogde vlees heb ik gekozen voor magere runder

riblappen. Ik heb het vlees aan dunne reepjes van maximaal piekdikte

gesneden. Een uur laten rusten in water met een flinke scheut zout. Dit

helpt om het vlees makkelijker te laten drogen. Alle reepjes op een stok

geregen en 3 dagen laten drogen boven de houtkachel. Totdat het vlees

zo droog is dat het breekbaar wordt. Het vlees vermalen. Vroeger werd

dat gedaan door het vlees tussen stenen te malen of in een stenen

vijzel.

Het niervet snij je eerst in kleine stukjes. Niervet is hard vet dat langer

bewaard kan blijven dan andere dierlijke vetsoorten. Die stukjes gaan in

een pan. Deze pan heb ik op mijn houtkachel verwarmd totdat al het vet

gesmolten was. De kleine stukjes bindweefsel worden ouderwetse

kaantjes. Het vet rustig blijven verwarmen tot er geen kleine bubbeltjes

uit het vet omhoog komen. Dit is het water wat verdampt. Het vloeibare

vet door een zeef heen halen en in potten bewaren.

Dit geklaarde vet kan jaren goed blijven ook buiten de koelkast. Zolang

het in een dichte pot zit en niet ranzig kan worden door contact met

zuurstof.

Pammican kan je maken met alleen gedroogd vlees en vet. Maar je kan

variëren in de smaak door gedroogd fruit, noten en honing toe te

voegen. Noten zorgen er voor dat de pammican minder lang houtbaar

blijft.

Ik ga een aantal verschillende variaties maken. Zodat ik tijdens mijn

meerdaagse sneeuwtocht culinair kan genieten van mijn zelfgemaakt

 

pammacan.

Tijdens onze meerdaagse cursussen koken we meestal op houtvuur.

We bekijken per locatie en jaargetijden of we eetbare planten kunnen

vinden.